Κραυγή αγωνίας,
αλλά με διαφορετικό νόημα. Ανάλογα με το είδος και την κατεύθυνση των
ανθρώπινων ροών
Από την ‘’ανεπτυγμένη’’ Ευρώπη της ΕΕ και του
ΝΑΤΟ
Μέσα στα εικοσιπέντε τελευταία χρόνια είχαμε: Την εισβολή στον
Περσικό Κόλπο και το Ιράκ για την ανατροπή του Σαντάμ και τα χημικά όπλα που
δεν υπήρξαν ποτέ. Την εισβολή στο Αφγανιστάν και την επιβολή του διαρκούς
πολέμου στα σύνορα με το Πακιστάν, ως συλλογική τιμωρία των λαών με αφορμή τη
δράση πρώην συνεργατών των ΗΠΑ στον αντικομουνιστικό και αντισοβιετικό αγώνα.
Τις επιχειρήσεις ανατροπής των καθεστώτων Καντάφι και Άσαντ, των μοναδικών
κοσμικών καθεστώτων της Λιβύης και της Συρίας μετά την καταστροφή του Ιράκ.
Ακόμη, όμως είχαμε και έχουμε: Τον πόλεμο διαρκείας για τον έλεγχο από τις
παγκόσμιες πολυεθνικές στις χρυσοφόρες και διαμαντοφόρες χώρες του Κονγκό και
της Δυτικής Αφρικής, καθώς και του πετρελαϊκού πλούτου στην Νιγηρία.












