των Άννα Μπαχτή, Ντίνα Ρέππα
Η πάλη ενάντια στις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις πρέπει να ξεφύγει από τα όρια ενός αμυντικού αγώνα και να διαμορφώσει τους όρους ενός πανεκπαιδευτικού – πανεργατικού κινήματος που θα φιλοδοξήσει να βάλει φραγμό και να ανατρέψει την κυβέρνηση και την πολιτική της στην δημόσια παιδεία. Ιδιαίτερα όταν η κυβέρνηση της φτώχειας, των ταξικών φραγμών, του πολέμου, του αυταρχισμού και της διαφθοράς εισπράττει την κοινωνική οργή.
Κυβέρνηση βαριά πληγωμένη κι επικίνδυνη
Σε μια πολύ κρίσιμη πολιτικά περίοδο για την εκπαίδευση και την κοινωνία διεξάγονται φέτος τα συνέδρια των εκπαιδευτικών ομοσπονδιών ΔΟΕ και ΟΛΜΕ. Η κυβέρνηση εν μέσω όξυνσης των κοινωνικών προβλημάτων με κύριο την ακρίβεια στα είδη λαϊκής κατανάλωσης και της στέγης, αλλά και την άμεση εμπλοκή της στον πόλεμο με τη μεριά των ΗΠΑ Ισραήλ ΝΑΤΟ, συνταράσσεται από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και των υποκλοπών, στα οποία η μισή κοινοβουλευτική ομάδα και πρωτοκλασάτοι υπουργοί εμπλέκονται ακόμα και με ποινικές ευθύνες. Με το εκλογικό της κεφάλαιο να τείνει διαρκώς μειούμενο, η πιθανότητα πρόωρων εκλογών μοιάζει όλο και ισχυρότερη, ενώ έχει απωλέσει εντελώς το όποιο «ηθικό» πλεονέκτημα είχε στη συνείδηση των συντηρητικών ψηφοφόρων της. Η ακροδεξιά ρητορεία της, ότι για όλα τα δεινά φταίει το δημόσιο και οι σπατάλες του, οι αριστερές εμμονές και ιδεοληψίες ενάντια στο επιχειρείν και την αγορά, η έλλειψη αξιολόγησης κλπ αποδεικνύονται απολύτως ανεπαρκείς για να πείσουν πια ακόμα και το δεξιό ακροατήριο. «Το λεφτά υπάρχουν αλλά για τους ημέτερους», είναι πλέον στο στόμα πολλών.
