Ο νέος χρόνος μπήκε φέρνοντας ανεξίτηλο το στίγμα των πληγών του αιώνα, που του παραδόθηκε από τον παλιό.
Φτώχεια, αδικία, πόλεμοι, εκμετάλλευση, κατατρεγμός λαών και ανθρώπων, για να κερδίζουν οι λίγοι και να πεθαίνουν οι προσδοκίες των πολλών. Αδύνατον κανείς να απαγκιάσει στη ζεστασιά μιας χειμωνιάτικης λιακάδας, στα γέλια των παιδιών που παίζουν και των εφήβων που ερωτεύονται.
Ο νέος χρόνος μπήκε φέρνοντας μαζί του ένα μικρό σποράκι της ελπίδας των πολλών, μαζί με το σημάδι της ανημποριάς των λίγων, των υποτιθέμενων ισχυρών και πάνοπλων. Η ελπίδα χαράχτηκε στο ρούχο της μέρας από την αποφασιστικότητα της δεκαεξάχρονης Αχέντ Ταμίμι, που προκάλεσε και χαστούκισε τους πάνοπλους στρατιώτες, που πριν λίγο πυροβόλησαν τον δεκατετράχρονο αδελφό της, στην αυλή του σπιτιού της, στο Ναμπί Σαλέχ, βόρεια της Ραμάλα.