Της Σοφίας Στεφανίδου,
Εύλογα η τραγική κατάληξη της εκπαιδευτικού, Σοφίας Χρηστίδου,να γίνει αφορμή χιλιάδες εκπαιδευτικοί από όλη τη χώρα να εκφράσουν την οργή και την απογοήτευσή τους για όσα διαδραματίζονται στο δημόσιο σχολείο, για τη χρόνια απαξίωση και συκοφάντησή τους, την αίσθηση της ματαίωσης του ρόλου τους και τη συνεχώς κλιμακούμενη έκθεση στη δημόσια κριτική και παρέμβαση.
Ο εξευτελισμός και η απαξίωση ξεκινά από το ίδιο το κράτος και τις κυβερνήσεις του, αμοίβοντάς τους με τους πλέον εξευτελιστικούς μισθούς:οι σημερινοί εκπαιδευτικοί, με 4-5 ετείς προπτυχιακές σπουδές, ξένες γλώσσες, δεύτερα πτυχία, μεταπτυχιακά, διδακτορικά, χιλιάδες ώρες αυτομόρφωσης και επιμόρφωσης και δεκάδες χιλιάδες ευρώ “επένδυση” για όλα τα παραπάνω, προσλαμβάνονται με πρώτο μισθό 898 ευρώ/μήνα, μετά τις φοβερές αυξήσεις του 0,36/ημέρα, από 1/1/2026! Βάζεις κάτω το τεφτέρι: νοίκι, ρεύμα, φόροι, μετακίνηση, ενέργεια, διατροφή. Τα μαθηματικά, όσο και να προσπαθείς, δεν βγαίνουν. Συνέπεια: σωματικό και ψυχικό άχθος, που αντανακλάται και στην τάξη, ενώ δεν είναι λίγοι και αυτοί που χάνουν τη ζωή τους, στον δρόμο από και προς το σχολείο, παθαίνουν εγκεφαλικά, αυτοάνοσα και καρδιαγγειακές παθήσεις. Για να μην αναφέρουμε τους φτωχότερους των φτωχών της εκπαίδευσης, τους αναπληρωτές/τριες, που κάθε χρόνο καλούνται να καλύπτουν μόνιμα κενά στις εσχατιές της Ελλάδας προσπαθώντας να χωρέσουν σε κάποια κουτιά και βαλίτσες όλο το βίο τους και πολλοί από αυτούς κοιμούνται ακόμη και σε αυτοκίνητα ή σκηνές !
Το κρατος,όμως, με τη συνέργεια των συστημικών ΜΜΕ, κυβερνητικών εκπροσώπων, αλλά και κομμάτων της “αντιπολίτευσης”, ενορχηστρώνουν και τη διαπόμπευση των εκπαιδευτικών, όταν τους χαρακτηρίζουν “χαραμοφάηδες”, που κάθονται τρεις μήνες το χρόνο, αρνούνται την αξιολόγηση , γιατί είναι ανεπαρκείς,“σταλίνες και τεμπελχανάδες” (βλ. δηλώσεις Τζήμερου), προτρέπουν να “καθαριστούν τα σχολεία απο τα σκουπίδια, τους εκπαιδευτικούς που δεν σέβονται την σημαία”(Λατινοπούλου) ή να καταργηθούν “τα ΕΛΜΕ” (Βελόπουλος)!
Τα τελευταία χρόνια, με ιδιαίτερη ένταση, έχουν σύμμαχους τις Διευθύνσεις Εκπαίδευσης, “πρόθυμους”, “αργυρώνητους” συμβούλους και Δ/ντες σχολείων,πλείστοι εξ αυτών επιλεγόμενοι, κυρίως, με κριτήριο την κομματική τους ταυτότητα. Ετσι, μια ανώνυμη κατηγορία στην πλατφόρμα καταγγελίας του σχολικού εκφοβισμού, μια μεθοδευμένη δυσφήμιση από έναν δυσαρεστημένο, για οποιοδήποτε λόγο γονέα, μια αναφορά, βασισμένη σε διαστρέβλωση λόγων και πράξεων, μπορεί να οδηγήσει στην πειθαρχική δίωξη ή ακόμη και σύλληψη ενός εκπαιδευτικού, μπροστά στους μαθητές του! Ακόμα και τα πιο απλά και καθημερινά, ένα ακίνδυνο ατύχημα, π.χ. πέφτει ένα παιδί στην αυλή ή μαλώνουν τα παιδιά στο διάλειμμα, θεωρείται αποτυχία επιτήρησης,, ερμηνεύεται ως πλημμελής εφημερία και γίνονται αφορμή για διοικητικές αναφορές και πειθαρχικές διώξεις. Ήδη 2500 εκπαιδευτικοί διώκονται πειθαρχικά, επειδή απεργούν, επειδή αποκαλύπτουν δημόσια τα προβλήματα της εκπαίδευσης, ασκούν κριτική στην αντιεκπαιδευτική πολιτική και τους φορείς της, αντιδρούν στην καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων τους και την μετατροπή τους σε φερέφωνα της κρατικής, κυβερνητικής πολιτικής. Βασική αρχή της Διοίκησης: για όλα έχει ατομική ευθύνη ο εκπαιδευτικός, δίνεται βορά σε γονείς και μαθητές, οι οποίοι, κάποιες φορές, αντιλαμβανόμενοι την επισφαλής θέση του εκπαιδευτικού, παρεμβαίνουν εκδικητικά. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν,ότι ένα σημαντικό ποσοστό (περίπου 2 στους 10) εκπαιδευτικών λαμβάνει μακροχρόνιες άδειες, συχνά για λόγους υγείας και η πλειοψηφία, σε αντίθεση με το παρελθόν, εξαντλεί τις άδειες που δικαιούται.
Σε αυτό το εντελώς αρνητικό, υπονομευτικό πλαίσιο, καλούνται οι εκπαιδευτικοί να τελέσουν το έργο τους, εξ αρχής, δύσκολο και σύνθετο, καθώς σε αυτό αντικατοπτρίζονται οι οικονομικές, κοινωνικές και πολιτισμικές ανισότητες, αλλά και οι εντελώς λαθεμένοι στόχοι της κυρίαρχης εκπαιδευτικής πολιτικής. Οι μαθητές/τριες, μεγαλώνοντας σε περιβάλλοντα οικονομικής ασφυξίας, έλλειψης προοπτικής, πολιτισμικής σήψης, κυριαρχίας των δογμάτων του ανταγωνισμού, του ρατσισμού, της επιβολής του ισχυρού, του κυνισμού και της αλαζονείας,του δήθεν εύκολου πλουτισμού, της “διαπαιδαγώγησης” μέσω Tiktok και instagram,αντιλαμβάνονται το σχολείο ως χώρο εξεταστικής προετοιμασίας,χωρίς νόημα, που «ροκανίζει» την εφηβεία τους και απαξιώνουν τη γνώση. Όλα τα παραπάνω ενισχύονται με τα 27-30 παιδιά στην τάξη, την απαίτηση να “βγει η ύλη”, την ίδια την ύλη, αποσπασματική, αναχρονιστική και την επιβολή των στόχων της αξιολόγησης εις βάρος του βασικού εκπαιδευτικού έργου. Κάθε αρνητικό συναίσθημα που προκύπτει έχει ως αποδέκτη τον εκπαιδευτικό, θεωρώντας τον ως μοναδικό υπεύθυνο για την άχαρη ζωή τους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, π.χ.σχολική παραβατικότητα, έλλειψη σεβασμού και παγερή αδιαφορία ! .
Τελικά, “το σχολείο και η μαθησιακή διαδικασία αντιμετωπίζεται σαν μια εταιρεία τραίνων που το μόνο που ενδιαφέρει είναι να τηρηθούν τα ωράρια” και οι στόχοι της κυβερνητικής πολιτικής. Οι εκπαιδευτικοί, επιβάτες ενός τρένου και οι μαθητές ενός άλλου έρχονται, πολλές φορές, σε μετωπική σύγκρουση, πάνω σε σιδηροτροχιά που χάραξαν άλλοι. Και είναι πραγματικό επίτευγμα των εκπαιδευτικών που η σύγκρουση δεν οδηγεί σε καθημερινό εκτροχιασμό!
Είναι, λοιπόν, άκρως προβληματική και επικίνδυνη η προσέγγιση, με αφορμή τον τραγικό θάνατο της συναδέλφισσας, η οποία ξεκινά από χαρακτηρισμούς , όπως «προβληματικοί», “δολοφόνοι”, “βασανιστές” “κωλόπαιδα” και καταλήγουν να προτείνουν από αποβολές, απόρριψη προαγωγής από τάξη σε τάξη, αναμορφωτήρια μέχρι και στείρωση “ακατάλληλων” γονέων! Πολλοί από τους φορείς τέτοιων αντιλήψεων, σε άλλη χρονική στιγμή, είναι οι ίδιοι που καταφέρονται εναντίον των εκπαιδευτικών με συκοφαντίες και ψέματα, ζητούν την αξιολόγησή τους, την αποπομπή και την απόλυσή τους! Να μην πέσουμε στη φάκα που μας εχουν στήσει, του εμφυλίου μεταξύ εκπαιδευτικών-γονέων-μαθητών!
Κανείς δεν θα μας σώσει! Μόνο η ενίσχυση της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης, μέσα στους συλλόγους διδασκόντων, τα σωματεία μας. Μόνο οι δικοί μας αγώνες, για υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου, του πραγματικού μας έργου και των εργασιακών μας σχέσεων, μαζί με μαθητές και γονείς, μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα! Τώρα είναι η ώρα να μιλήσουμε για το σχολείο που αντιστοιχεί στις πραγματικές ανάγκες μαθητών και εκπαιδευτικών, σχολείο της δημιουργίας και της χαράς, της ολόπλευρης γνώσης κι όχι της αποσπασματικής, κατακερματισμένης ύλης, της ενίσχυσης των τεχνών ως παιδαγωγικά εργαλεία, την ενθαρρυνση της παιδαγωγικής ελευθερίας των εκπαιδευτικών, τη μείωση του αριθμού των μαθητών/τμήμα σε 15 παιδιά, την κατάργηση των νόμων της αξιολόγησης που υπονομεύει το βασικό εκπαιδευτικό έργο μας και λειτουργεί ως εργαλείο επιβολής φόβου, πειθαναγκασμού, υποταγής, πειθαρχικών διώξεων και απολύυσεων. Να ξεχωρίσουμε το αίτημα για 1400 εισαγωγικό μισθό στον νεοδιόριστο.Να μιλήσουμε και να αγωνιστούμε. Οι ομοσπονδίες χτες έπρεπε να καλέσουν έκτακτες γενικές συνελεύσεις για την οργάνωση απεργιακής, κινηματικής απάντησης.
Η ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΘΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Τα μέτρα του Υπουργείου Παιδείας …βλάπτουν σοβαρά την υγεία των εκπαιδευτικών πηγή: http://www.aragma.gr/?p=9777
https://www.e-prologos.gr/παραλήρημα-βελόπουλου-αν-οι-δάσκαλο/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου