της Σοφίας Χατζοπούλου,
Η κυβέρνηση πρέπει ως τώρα να έχει πάρει πια μεταπτυχιακό στον κοινωνικό αυτοματισμό.
Μετά από τους αγρότες οι οποίοι φταίνε για όλα, από τη στέρηση δημοσίων εσόδων από τα διόδια μέχρι την επικινδυνότητα των δρόμων, μετά τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς και τους αγροτικούς γιατρούς που αρνούνται την ανάληψη υπηρεσίας, γιατί δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στα υπέρογκα ενοίκια και έξοδα μετακίνησης, τώρα το Υπουργείο Παιδείας επανέρχεται δριμύτερο με μια ακόμη σατανική ιδέα, την αξιολόγηση των σχολείων από τους γονείς μέσω ηλεκτρονικής πλατφόρμας.
Όχι ότι πρόκειται για κάτι καινούργιο, βέβαια, καθώς η ιδέα αυτή βρίσκεται εδώ και χρόνια στα χείλη υπουργών και στελεχών σε μια προσπάθεια να τρομοκρατήσουν ακόμα περισσότερο τους εκπαιδευτικούς και να εμπορευματοποιήσουν το σχολείο. Γιατί όμως διαλέγουν τώρα να βάλουν μπροστά το σχέδιο της πλατφόρμας αξιολόγησης των σχολείων από τους γονείς, τη λεγόμενη Eduquality;
Έχοντας περάσει χρόνια σθεναρού και συντονισμένου αγώνα των εκπαιδευτικών κατά της αξιολόγησης της σχολικής μονάδας, έτσι ώστε να αποτραπούν τα σχέδια της κυβέρνησης για την κατηγοριοποίηση των σχολικών μονάδων, τώρα έρχονται να απευθυνθούν στα πιο χαμηλά συναισθήματα του ανθρώπου, εκμεταλλευόμενοι την αγανάκτηση και το μένος που έχουν οι ίδιοι θρέψει μέσα από την πολιτική τους.
Και συγκεκριμένα. Διανύουμε μια από τις πιο δύσκολες χρονιές στην εκπαίδευση, αφού οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές αρχίζουν να αποδίδουν τους καρπούς της αποψίλωσης και της καταστροφής των δημοσίων υπηρεσιών. Τα σχολεία μας μαστίζονται από κενά εκπαιδευτικών γενικής και ειδικής αγωγής, οι υλικοτεχνικές και κτιριακές υποδομές καταρρέουν υπό το βάρος της φθοράς και της εγκατάλειψης. Οι εκπαιδευτικοί επωμίζονται ρόλους που δεν τους αναλογούν και που δεν είναι αρμόδιοι ούτε ειδικευμένοι γι αυτούς. Οι γονείς παρακολουθούν τα σχολεία που λειτουργούν οριακά, αγανακτούν κι αυτοί με τις υπηρεσίες που δεν λαμβάνουν όπως θα έπρεπε, γίνονται δέκτες στοχευμένης προπαγάνδας από ΜΜΕ και στρέφουν τα βέλη τους στον πιο άμεσο κι εύκολο στόχο, αυτόν που τους υποδεικνύουν άλλωστε ως φταίχτη, κι αυτός δεν είναι άλλος από τον εκπαιδευτικό.
Είναι όμως όντως αυτός υπεύθυνος, όταν ένας μαθητής έχει έγκριση για 30 ώρες παράλληλης στήριξης και λαμβάνει μετά βίας 24 ώρες δεδομένου ότι δεν φτάνουν οι εκπαιδευτικοί παράλληλης στήριξης, οι οποίοι σημειωτέον μοιράζονται σε 3 και 4 μαθητές σε μια προσπάθεια να μειωθούν οι προσλήψεις; Είναι ευθύνη του εκπαιδευτικού όταν έχει 25 παιδιά μέσα στην αίθουσα και πρέπει να εξισορροπήσει και να ανταποκριθεί στις ανάγκες όλων τους, συμπεριλαμβανομένων φυσικά και των παιδιών με διάγνωση που δεν έχουν υποστήριξη; Είναι λάθος του εκπαιδευτικού που έχουμε φτάσει στα Χριστούγεννα και ακόμα υπάρχουν κενά στα σχολεία, που ακόμα και τα κενά που δημιουργούνται από ασθένεια ή από εγκυμοσύνη δεν καλύπτονται με αναπληρωτή εκπαιδευτικό αλλά προσφέρεται η εύκολη λύση της αποδόμησης και διάλυσης τμημάτων του ολοημέρου με τη ψυχρή λογική του εξορθολογισμού και της μειωσης του κόστους; Είναι λάθος των εκπαιδευτικών που όταν βρέχει αίθουσες πλημμυρίζουν, τα ηλεκτρικά βραχυκυκλώνουν και το υπουργείο αντί να τα φτιάξει όλα αυτά προσφεύγει στην εύκολη μη παιδαγωγικά ορθή λύση, αυτή της επονομαζόμενης τηλεκπαίδευσης που ήδη τυράννησε τους μαθητές και τις οικογένειες τους καθώς και τους εκπαιδευτικούς και τις δικές τους οικογένειες στα χρόνια της υγειονομικής κρίσης του COVID-19;
Αυτά είναι λίγα από τα παραδείγματα για το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην εκπαίδευση και δυσχεραίνει τη σωστή λειτουργία των σχολείων, και την οποία θα κληθούν οι γονείς να αξιολογήσουν πατώντας απλά κουτάκια σε μια πλατφόρμα, αισθανόμενοι ίσως ότι τους δίνεται ένα βήμα να εκφράσουν τα παράπονά τους και τη δική τους συσσωρευμένη απογοήτευση κι οργή από τη συνολική κατάσταση, μόνο που στην πραγματικότητα θα το εκφράσουν προς τον λάθος δέκτη και τίποτα δεν θα διορθωθεί ούτε θα αλλάξει. Απλά καταφέρνοντας το κράτος να μετακυλήσει την ευθύνη του στους εκπαιδευτικούς, αυτό θα συνεχίσει να βρίσκεται στο απυρόβλητο και να συνεχίζει την καταστροφική πολιτική του.
Η κυβέρνηση αυτή συνεχίζοντας τη δουλειά της προηγούμενης εφαρμόζει αργά αλλά σταθερά τις επιταγές του ΟΟΣΑ περί αξιολόγησης και ελεύθερης επιλογής σχολείου. Στα πλαίσια αυτής της πολιτικής το σχολείο μεταμορφώνεται σε προϊόν, το οποίο τυποποιείται, καταναλώνεται και αξιολογείται από τον καταναλωτή. Ταυτόχρονα αναπτύσσεται ανταγωνισμός μεταξύ των σχολείων σε ένα ακραίο και εχθρικό περιβάλλον, ένας ανταγωνισμός που φτάνει στα ίδια τα όρια της επιβίωσης της σχολικής μονάδας. Η σχολική μονάδα έχοντας επωμισθεί μια δόλια επιβεβλημένη ‘αυτονομία’ έχει εγκαταληφθεί από το κεντρικό κράτος, τον κατά τ’ άλλα θεματοφύλακα της δημόσιας παιδείας, και αγωνιά να κρατηθεί ζωντανή και ν ‘ανταποκριθεί στον παιδαγωγικό και κοινωνικό ρόλο της.
Κάτι τέτοιο βέβαια αφήνει παγερά αδιάφορους τους σχεδιαστές αυτής της εκπαιδευτικής πολιτικής που υποβαθμίζουν το σχολείο σε ρόλο επιχειρηματία, ένα άλλο ‘ξενοδοχείο’ ή ένα ‘σουπερμάρκετ’ που αποζητά τα ‘αστεράκια’ των πελατών ανάλογα με τις υπηρεσίες και τις ανέσεις που προσφέρει. Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε για το στρεβλό όλης αυτής της κατάστασης. Ο μαθητής δεν είναι πελάτης, το σχολείο δεν είναι τόπος κατανάλωσης προγραμμάτων και ψυχαγωγικών events. Το σχολείο είναι τόπος μάθησης και κοινωνικοποίησης του παιδιού, είναι χώρος συλλογικής δράσης σε όλα τα επίπεδα και όχι ανταγωνισμού, είναι χώρος δημοκρατίας και χειραφέτησης. Και όλα αυτά μάλλον αποτελούν απειλή για το πολιτικό σύστημα, το οποίο προσπαθεί με κάθε τρόπο να σπείρει τον φόβο για να περάσει τα συμφέροντα του ιδίου και εκείνων που εξυπηρετεί.
Να σημειώσουμε σε αυτό το σημείο ότι η εν λόγω πλατφόρμα προβλέπεται να κοστίσει 2.500.000 ευρώ και να καλυφτεί εξ’ ολοκλήρου από το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων. Αντί δηλαδή η κυβέρνηση να επενδύσει σε μόνιμο εκπαιδευτικό προσωπικό και υποδομές, προτιμά να επενδύσει ξανά σε προγράμματα που στόχο έχουν το ‘διαίρει και βασίλευε’, τον εκφοβισμό και την παραπλάνηση, για την επίτευξη των στόχων της, την κατηγοριοποίηση του δημοσίου σχολείου και των μαθητών, την όξυνση της ταξικότητας και των ανισοτήτων και την τελική υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας για χάρη των ιδιωτικών συμφερόντων, είτε αυτά αφορούν εργολαβίες από εταιρείες, ιδρύματα, ΜΚΟ, είτε εξυπηρετούν τους γνωστούς παράγοντες της παραπαιδείας και της ιδιωτικής εκπαίδευσης.
Σε όλα αυτά τα σχέδια η κυβέρνηση θα συνεχίσει να μας βρίσκει αντιμέτωπους, όχι γιατί φοβόμαστε την αξιολόγηση, όπως υποστηρίζουν τα παπαγαλάκια της στα πληρωμένα ΜΜΕ, αλλά ακριβώς γιατί δεν φοβόμαστε, ούτε ανεχόμαστε από κανέναν να μολύνει τα σχολεία μας με φόβο, έτσι ώστε να τα μετατρέψει από χώρους γνώσης, κριτικής σκέψης και χειραφέτησης σε κάτεργα κομφορμισμού και χειραγώγησης. Το μήνυμα αυτής της αντίστασης έχει γίνει αντιληπτό και αυτό είναι άλλος ένας λόγος να σφίξουν τον κλοιό ακόμα περισσότερο χρησιμοποιώντας άλλο ένα φόβητρο, αυτό της κακής αξιολόγησης από τον γονέα, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα. Αυτή όμως ακριβώς η πραγματικότητα προτάσσει την ανάγκη να συμπορευτούμε στον αγώνα μας αυτόν μαζί με τους γονείς, και μαζί να αποκαλύψουμε τον πραγματικό υπαίτιο και τις μεθοδεύσεις του και, γιατί όχι, να αξιολογήσουμε εμείς αυτή τη φορά αυτούς που πραγματικά φταίνε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου