του Χρήστου Κάτσικα
Σε μια εποχή όπου σχεδόν τα πάντα αποτιμώνται με όρους αγοράς, το σχολείο παραμένει – ή οφείλει να παραμείνει – ένας από τους λίγους χώρους όπου η αξία δεν μετριέται σε δείκτες αλλά σε ανθρώπους. Γιατί, σε αντίθεση με τα ακίνητα, τα σχολεία δεν αποκτούν αξία από τους τοίχους τους. Αποκτούν αξία από τις ζωές που διαμορφώνουν.
Υπάρχει μια σιωπηλή, σχεδόν αόρατη μεταβολή που συντελείται στις πόλεις μας. Δεν αφορά μόνο την αγορά ακινήτων, ούτε μόνο την εκπαίδευση. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο οι δύο αυτοί κόσμοι — που φαινομενικά δεν σχετίζονται — αρχίζουν να αλληλεπιδρούν.
Γιατί σήμερα, όλο και συχνότερα, η ίδρυση ενός επιλεκτικού ή υψηλού κύρους σχολείου δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως εκπαιδευτικό γεγονός. Αντιμετωπίζεται και ως... χωρικό γεγονός. Και κάπου εκεί αρχίζει μια ενδιαφέρουσα, αλλά και ανησυχητική ιστορία.
