Πλήρη αποσύνδεση με την πραγματικότητα, η δήλωση της βουλεύτριας "ο Τζάμπας πέθανε"

της Ραφαέλας Σέρβου

Η δήλωση της βουλεύτριας Χριστίνας Αλεξοπούλου ότι «ο Τζάμπας πέθανε» για τους εκπαιδευτικούς δεν είναι απλώς ατυχής, είναι ένδειξη μιας πλήρους αποσύνδεσης από την πραγματικότητα των ανθρώπων που κρατούν το δημόσιο σχολείο όρθιο. Οι εκπαιδευτικοί καθημερινά διδάσκουν σε αίθουσες που στάζουν όταν βρέχει, σε πολυπληθή τμήματα χωρίς επαρκή βιβλία, εργαστήρια ή εξοπλισμό. Αναπληρωτές ξεσπιτώνονται, πληρώνουν ενοίκια για να φτάσουν στο σχολείο και ζουν με εισοδήματα της τάξης των 1.000 ευρώ μηνιαίως, αγωνιζόμενοι να επιβιώσουν και να καλύψουν παράλληλα τις ανάγκες των μαθητών. Και όλα αυτά θεωρούνται «προνόμια» ας τα συγκρίνουμε ομως με την καθημερινή «βιοπάλη» μιας βουλεύτριας.

Στατιστικά Στοιχεία 2021, πηγή (Vouliwatch):

Ενώ η βουλεύτρια διαθέτει συνολικό μηνιαίο εισόδημα 127.200 ευρώ, 22 ακίνητα στη περιουσία της, 4 οχήματα και καταθέσεις πάνω από 109.000 ευρώ, εμείς οι «ο Τζαμπατζίδες» εκπαιδευτικοί καλούμαστε να κάνουμε θαύματα με ψυχή, υπομονή και ζώντας στην ουσία με μισθό επιβίωσης. Η ίδια δηλώνει ότι «δίνει τη ψυχή της για τους συμπολίτες της» πράγμα συγκινητικό, αν δεν ήταν ταυτόχρονα φανερά ανεπαρκές. Η ψυχή, δυστυχώς, δεν πληρώνει ενοίκια, δεν εξασφαλίζει θέρμανση στην τάξη, ούτε καλύπτει τα έξοδα για διδακτικό υλικό. Μήπως ήρθε η ώρα να μοιραστεί λίγο και από το μισθό της, όπως κάνουν οι εκπαιδευτικοί που, χωρίς επιδόματα και προνόμια, μοιράζονται καθημερινά την ευθύνη της εκπαίδευσης;

Ένας λόγος φορτισμένος με συναισθηματικές αναφορές, γενικόλογες διακηρύξεις περί «ψυχής» και προσωπικής προσφοράς, ο οποίος λειτουργεί περισσότερο ως επικοινωνιακό εργαλείο παρά ως πολιτική τοποθέτηση ουσίας. Η ρητορική αυτή, αποσπασμένη από τις πραγματικές συνθήκες ζωής των εκπαιδευτικών, επιχειρεί να μετατρέψει την κοινωνική πίεση και την οικονομική δυσχέρεια σε αφηρημένες έννοιες, εύπεπτες για δημόσια κατανάλωση αλλά αδιάφορες για όσους βιώνουν την καθημερινότητα της σχολικής αίθουσας. Όταν ο λόγος υποκαθιστά την πράξη και η ευαισθησία παρουσιάζεται ως πολιτική επάρκεια, τότε η δημόσια προβολή προηγείται της ευθύνης και η επικοινωνία υποκαθιστά την ουσιαστική στήριξη.

Την ίδια στιγμή λοιπον που οι εκπαιδευτικοί αγωνίζονται για την επιβίωσή τους με μισθούς που μόλις φτάνουν για τα βασικά, οι βουλευτές απολαμβάνουν μηνιαίο εισόδημα που προσεγγίζει κατά μέσο όρο τις 7.000 ευρώ, συνοδευόμενο από ένα πλέγμα προνομίων που καθιστούν την καθημερινότητά τους σχεδόν ανεπηρέαστη από τις δυσκολίες που βιώνει ο μέσος πολίτης. Βουλευτικά αυτοκίνητα με κάλυψη καυσίμων, κάλυψη ενοικίων στέγασης, αεροπορικά εισιτήρια, αφορολόγητα έσοδα και λοιπές διευκολύνσεις συνθέτουν ένα πλαίσιο άνεσης και οικονομικής ασφάλειας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η ηθική αυστηρότητα προς τους εκπαιδευτικούς αποκτά έναν τόνο που αγγίζει τα όρια του κυνισμού.

Επιπρόσθετα ας δούμε και τη χρήση του λόγου που επιλέγει στο βωμό της δημόσιας προβολής. Η ίδια δηλώνει σε παλαιότερη συνεντεύξη της ότι, η μόλις 2,5 ετών κόρη της θαυμάζει τη μητέρα της και μαζί, ως «ιδιαίτερα θεσμικά άνθρωπο», τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη. Η πολιτική χρήση ενός τόσο μικρού παιδιού ως «σύμβολο θαυμασμού» δείχνει μια εκμετάλλευση που ξεπερνά κάθε μέτρο, καθιστώντας την παιδική αθωότητα εργαλείο επικοινωνίας και προβολής εξουσίας. Ένα παιδί που δεν μπορεί να κατανοήσει την έννοια της πολιτικής, γίνεται ακούσια μέσο για την ενίσχυση δημόσιου προφίλ και αυτοπροβολής.

Στην πράξη, η δήλωση «ο Τζάμπας πέθανε» αντιπαραβάλλει με τρόπο θλιβερά ειρωνικό την καθημερινή δυσκολία των εκπαιδευτικών με τη δική της άνεση. Τα προβλήματα των τάξεων, η ανασφάλεια αναπληρωτών, οι Μισθοί Επιβίωσης, οι ελλείψεις προσωπικού, η γραφειοκρατία και η περιορισμένη παιδαγωγική ελευθερία, παραμένουν άλυτα, ενώ τα λόγια της βουλεύτριας μοιάζουν με καλοστημένη διαφήμιση: ψυχή, θαύματα και «συμπολίτες» από τη μια, προνόμια, καταθέσεις και ακίνητα από την άλλη.

Συνολικά, η Βουλεύτρια κ. Αλεξοπούλου παρουσιάζει την άνεση και την οικονομική ασφάλεια ως «ψυχολογική συμμετοχή» στη δημόσια ζωή. Η συγγνώμη που ειπώθηκε εκ των υστέρων δεν αρκεί. Δεν πρόκειται για παρερμηνεία, ούτε για στεγαστικό ζήτημα, πρόκειται για μια πραγματικότητα επιβίωσης που απαιτεί ουσιαστική στήριξη, σεβασμό και πράξεις, όχι δηλώσεις που υποτιμούν τη δυσκολία της ζωής των εκπαιδευτικών και εξωραΐζουν την προσωπική άνεση σε ηρωισμό.