Σκληροί αγώνες έχουν δοθεί τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια, για να μην καθιερωθεί η αξιολόγηση στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα μετά την κατάργηση του επιθεωρητισμού το 1982.
Οι πιο πρόσφατες απόπειρες έγιναν το 2010 επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και υπουργό παιδείας την Αν. Διαμαντοπούλου, το 2013-2014 επί κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, με υπουργό παιδείας τον Κ. Αρβανιτόπουλο (ΝΔ) και αμέσως μετά τον Αντ. Λοβέρδο (ΠΑΣΟΚ)· στη συνέχεια, το 2017 επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με υπουργό παιδείας τον Γαβρόγλου Κ. και τώρα. Οι τρεις πρώτες απόπειρες αποτέλεσαν, τελικά, μια βαθιά ήττα των αστικών σχεδιασμών, ενώ και η τωρινή μέλλει να εξελιχθεί, μια και την ώρα που γράφεται το άρθρο δεν έχει έρθει ακόμα στη βουλή το προτεινόμενο νομοσχέδιο αυτοαξιολόγησης-αξιολόγησης (Νέες Δομές Υποστήριξης Εκπ/κού Έργου). Χρειάζεται να υπογραμμίσουμε ότι και οι κομματικοί σχηματισμοί που ηγούνται και των δύο κυβερνήσεων, καθώς και οι συνδικαλιστικοί τους βραχίονες (ΔΑΚΕ/ΔΗΣΥ-ΠΑΣΚ/ΕΡΑ-ΣΥΝΕΚ) έχουν στο DNA τους την αποδοχή της αξιολόγησης. Είτε αυτή εμφανίζεται ως τιμωρητική είτε ως ανατροφοδοτική, η αξιολόγηση κρατά περίοπτη θέση στα ιδεολογικά-πολιτικά και συνδικαλιστικά κείμενα τους. Άλλωστε, ποτέ καμία κυβέρνηση δεν ισχυρίστηκε ότι στόχος της αξιολόγησης είναι οι απολύσεις, η υποταγή και η χειραγώγηση. Όλες μίλησαν στο όνομα της βελτίωσης των δεικτών και του παραγόμενου εκπαιδευτικού έργου. Είναι φανερό ότι η προώθηση της αξιολόγησης αποτελεί μια στρατηγικού χαρακτήρα μάχη για το αστικό σχέδιο ολοκλήρωσης της αντιδραστικής αναδιάρθρωσης της εκπαίδευσης, γι’ αυτό και, όταν αποτυγχάνει η τακτική της βίαιης εφαρμογής της (2014), αυτή μετατρέπεται σε προσπάθεια σταδιακής εμπέδωσης κουλτούρας αξιολόγησης (2017). Το βέβαιο είναι ότι όλες οι απόπειρες, είτε χρησιμοποίησαν τον δεσποτισμό και τον βούρδουλα είτε την παραπλάνηση και τον εφησυχασμό, απέτυχαν. Χιλιάδες σχολεία σε όλη την Ελλάδα και δεκάδες χιλιάδες εκπαιδευτικοί σήκωσαν τη φαρέτρα τους ενάντια στην αξιολόγηση. Και βρήκαν στόχο! Την ακύρωσαν σε όλες τις περιπτώσεις!
