Για τις διώξεις ενάντια σε συνδικαλιστές από τον ΔΙΔΕ Πειραιά Απαντάμε με μαζική κινητοποίηση στις 23/3, στα Δικαστήρια Πειραιά Η πολιτική των διώξεων θα ηττηθεί! Οι αγώνες θα νικήσουν!

Τρία χρόνια μετά τη μήνυση που είχε καταθέσει ο ΔΙΔΕ Πειραιά (που τελικά δεν αποσύρθηκε, όπως διαβεβαίωνε ο ίδιος) τέσσερις συνδικαλιστές οδηγούνται σε δίκη στις 23/3/2026, από την Εισαγγελία του Πρωτοδικείου Πειραιά. Η μήνυση στοχοποιούσε τρία μέλη της ΕΛΜΕ Πειραιά, τον Ηλία Πατίδη (πρόεδρος του ΔΣ), τον Ακρίτα Καλούση (μέλος του ΔΣ) και τον Παναγιώτη Χουντή (πρώην γραμματέας του ΔΣ) καθώς και τον πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου Πειραιά, Μάρκο Μπεκρή. Αφορά στη συμμετοχή τους (για τα 3 μέλη της ΕΛΜΕ) σε μαζικές κινητοποιήσεις στις 30/11/2022, στα γραφεία της ΔΔΕ ενάντια στις πρώτες διώξεις εκπαιδευτικών και για επίσης μαζική κινητοποίηση στις 17/3/2023, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (όπου συμμετείχε και το ΕΚΠ), ενάντια σε ημερίδα διαφήμισης της ιδιωτικής εκπαίδευσης που διοργάνωσε ο ΔΙΔΕ Πειραιά με σχολάρχες-επιχειρηματίες της ιδιωτικής εκπαίδευσης!

Ούτε στην Κομοτηνή , ούτε πουθενά δε θα περάσουν οι διώξεις και τα πειθαρχικά – Παρασκευή 20 Μάρτη ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΗΜΕΡΑ ΔΡΑΣΗΣ ενάντια στα Πειθαρχικά

Στην Κομοτηνή και σε όλη την Ελλάδα για τις/τους διωκόμενες/ους συναδέλφισσες/ους μας!

Κομοτηνή και πάλι! Από τον Αύγουστο του 2024 στην επίδοση των πρώτων πειθαρχικών στον Μάρτη του 2026 στην κατάθεση απολογητικού υπομνήματος οι φωνές των εκπαιδευτικών δεν έχουν σιγήσει!. Παρά τις απέλπιδες προσπάθειες της κυβέρνησης ΝΔ και των προθύμων «υπαλλήλων» Δ/ντων και αξιολογητών να επιβάλουν την αντεκπαιδευτική πολιτική της μαζί με την καλά σχεδιασμένη συκοφάντηση και απαξίωση των εκπαιδευτικών, ο κόσμος της εκπαίδευσης μαχητικά και αποφασιστικά απεργεί -απέχει από την ατομική χειραγώγηση- αξιολόγηση!

Για την κρίση και απαξίωση του δημόσιου σχολείου (με αφορμή την απώλεια της εκπαιδευτικού Σ.Χ.)

Ποτέ άλλοτε στο πρόσφατο παρελθόν ο αδόκητος και πρόωρος θάνατος μιας συναδέλφου, εκπαιδευτικού δε συγκλόνισε και προβλημάτισε τόσες/τόσους πολλούς εκπαιδευτικούς σε ολόκληρη τη χώρα όσο, ο θάνατος της Σ.Χ. ύστερα από αιμορραγικό εγκεφαλικό επεισόδιο, που όπως φημολογείται προκλήθηκε από την έντονη στενοχώρια, την πίεση και ένταση που δεχόταν στο χώρο εργασίας της.

Ως Παρεμβάσεις ΠΕ δε θα μπούμε στη θέση του κριτή σε αυτή την τόσο περίπλοκη και λεπτή υπόθεση. Όχι από υπεκφυγή αλλά από αίσθημα ευθύνης τόσο προς την εκλιπούσα συνάδελφό μας όσο και προς τους συναδέλφους του σχολείου της και φυσικά τους μαθητές, που έχουν στοχοποιηθεί δημόσια ως «δολοφόνοι» της. Να επισημάνουμε όμως τη μεγάλη ευθύνη της Δ/νσης Ανατολικής Θεσ/νίκης που αντί να συμβάλλει στην επίλυση των όποιων προβλημάτων στην εκπαιδευτική κοινότητα, με διακριτικότητα και ενσυναίσθηση, αντίθετα τα οξύνει έχοντας δημιουργήσει ένα περιβάλλον έντονου διοικητισμού, ασφυκτικών πιέσεων και ελέγχου, εργασιακής εξουθένωσης, παραβίασης των εργασιακών και συνδικαλιστικών μας δικαιωμάτων. Κάτω από αυτές τις συνθήκες κάθε προσπάθεια συγκάλυψης και μετάθεσης ευθυνών θα βρει απέναντι όλη την εκπαιδευτική κοινότητα.

«Διαίρει και βασίλευε» : η μεθόδευση ενός εμφυλίου στην εκπαίδευση! – Να μην τους κάνουμε τη χάρη!

Της Σοφίας Στεφανίδου,

Εύλογα η τραγική κατάληξη της εκπαιδευτικού, Σοφίας Χρηστίδου,να γίνει αφορμή χιλιάδες εκπαιδευτικοί από όλη τη χώρα να εκφράσουν την οργή και την απογοήτευσή τους για όσα διαδραματίζονται στο δημόσιο σχολείο, για τη χρόνια απαξίωση και συκοφάντησή τους, την αίσθηση της ματαίωσης του ρόλου τους και τη συνεχώς κλιμακούμενη έκθεση στη δημόσια κριτική και παρέμβαση.

Αν θέλεις να λέγεσαι δάσκαλος…

Έφη Μπακογιάννη

Αν θέλεις να λέγεσαι δάσκαλος,

δεν γίνεται να βγάλεις από τη σκέψη σου τα 175 φέρετρα των κοριτσιών της Μινάμπ,

δεν μπορείς να μην βλέπεις τον τρόμο των 48ωρών στα μάτια της Χιντ Ρατζάμπ και

να μην ακούς τις 335 σφαίρες στο αυτοκίνητο της οικογένειάς της,

δεν επιτρέπεται να μην αγωνιάς για τον επίσημο πια παγκοσμίως επιβεβαιωμένο λιμό του Σουδάν

και της Λωρίδας της Γάζας και

να μην σφίγγεται το στομάχι σου όταν βλέπεις τον μικρό Παλαιστίνιο που τρώει άμμο όχι από

παιχνίδι αλλά από απόγνωση καθώς κραυγάζει «Τρώμε άμμο, γιατί δεν έχουμε ψωμί»,

κι όταν βομβαρδίστηκαν τα αδέρφια στη βόρεια Γάζα που μάζευαν ξύλα για να ζεσταθούν και να

προστατευθούν στις αυτοσχέδιες σκηνές τους από τις καταιγίδες,

το ίδιο εκείνο βράδυ όπου πέθαναν από το κρύο 13 βρέφη,

δεν γίνεται να μην ένιωσες απόγνωση για την Παλαιστίνια δασκάλα που στα συντρίμμια του

σχολείου προσπαθούσε να κάνει μάθημα και ο IDF μπούκαρε και τους ισοπέδωσε όλους,

δεν γίνεται να μην ένιωσες αλληλεγγύη για τον Χουσάμ Αμπού Σαφίγια, τον παιδίατρο σύμβολο

της Γάζας που φυλακίστηκε από το Ισραήλ, όταν αρνήθηκε να εγκαταλείψει το παιδιατρικό

νοσοκομείο στη βόρεια Γάζα και ο IDF ως αντίποινα του σκότωσε το γιο,

δεν το χωράει ανθρώπου νους το βασανιστήριο του άλλου Παλαιστίνιου γιατρού Χάμντι αλ-

Νατζάρ που έχασε τα 9 από τα 10 παιδιά του σε ισραηλινό βομβαρδισμό στη Χαν Γιουνίς,

Από τη μαθήτρια του ’80 στον εκπαιδευτικό της απαξίωσης

Άντα Παραφόρου

το σχολείο δεν είναι ουδέτερος χώρος:

είναι πεδίο πολιτικών και κοινωνικών συγκρούσεων.

Όταν η εκπαίδευση μετατρέπεται

σε τεχνική διαδικασία μετάδοσης πληροφοριών,

τότε χάνει τον απελευθερωτικό της χαρακτήρα.

PauloFreire

Θυμάμαι το σχολείο της δεκαετίας του ’80 από τη θέση της μαθήτριας σε ένα τριθέσιο δημοτικό σχολείο ενός χωριού του άλλοτε μεγάλου κάμπου της Θεσσαλίας. Η εμπειρία δεν ήταν ειδυλλιακή. Το σχολείο ήταν αυστηρό, συχνά αυταρχικό, με έντονη ιεραρχία. Δεν ήταν σε καμία περίπτωση ένας παράδεισος παιδαγωγικής ελευθερίας. Κι όμως, θα ήταν ανακριβές κι αναληθές αν δεν αναφερθεί ότι μέσα σε εκείνο το σχολείο υπήρχε κάτι που σήμερα έχει σχεδόν εξαφανιστεί ή τείνει να εξαφανιστεί: ο εκπαιδευτικός αναγνωριζόταν κι αντιμετωπιζόταν ως επιστήμονας με λόγο μέσα στην τάξη, με κύρος που προερχόταν από την ίδια τη γνώση της παιδαγωγικής επιστήμης.

Σήμερα η εικόνα αυτή καταρρέει.

ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ για το Λύκειο και το Εθνικό απολυτήριο ή πώς οι φτωχοί μαθαίνουν να μην έχουν πολλές προσδοκίες από το σχολείο

Να αποσυρθούν τώρα ΟΛΜΕ και ΔΟΕ – Καμία νομιμοποίηση στον προσχηματικό εθνικό διάλογο 

Ένα ακόμη διάλογο εξήγγειλε το Υπουργείο Παιδείας που θα κρατήσει 9 μήνες! Αυτή τη φορά επικεντρωμένο στο θέμα της αναμόρφωσης του Λυκείου και της δημιουργίας Εθνικού Απολυτηρίου, το οποίο έχει ήδη ξεκινήσει. Η αλλαγή που προωθείται στο Λύκειο και δένεται και με αρχιτεκτονική που προσπαθεί να δημιουργήσει στην Ανώτατη Εκπαίδευση με τη δημιουργία ιδιωτικών Πανεπιστημίων όσο και με τη δημιουργία μεταγυμνασιακής όσο και μεταλυκειακής κατάρτισης. Το Υπουργείο Παιδείας μιλά για: ….ανοιχτό και οργανωμένο εθνικό διάλογο, χωρίς αιφνιδιασμούς και χωρίς προειλημμένες αποφάσεις, με σαφή θεσμικά όρια και συγκεκριμένη μεθοδολογία.……… χωρίς καμία υποχώρηση στην αξιοπιστία και την ποιότητα των Πανελλαδικών Εξετάσεων. Στόχος του Εθνικού Απολυτηρίου είναι η διαμόρφωση ενός συστήματος αξιόπιστου, δίκαιου και κοινωνικά αποδεκτού…..

Για τη δασκάλα που πέθανε στη Θεσσαλονίκη...

του Παπαδημητρίου Δημήτρη

Σκοτώνονται 20.000 παιδιά στην Παλαιστίνη και αν κάποιος μιλάει για την Παλαιστίνη, είναι ανθέλληνας και αντισημίτης και δεν πρέπει να νοιαζόμαστε γιατί τα παιδιά αυτά, λέει, θα γίνουν τρομοκράτες...

Σκοτώνονται 180 κορίτσια Δημοτικού στο Ιράν και κάποιοι χαίρονται γιατί, λέει, πολεμάμε τους μουλάδες...

Πνίγονται παιδιά στη θάλασσα και κάποιοι γελάνε γιατί γλίτωσαν την εισβολή από τους λαθρομετανάστες...

Και απορείτε μετά που κάτι..."καμάρια", τυραννούσαν μια δασκάλα στη Θεσσαλονίκη και αυτή πέθανε...

Ποντάρετε στην αποκτήνωση, στην απελπισία, στον φασισμό, στον θάνατο και μετά απορείτε που αυτά τα ένστικτα γίνονται βίωμα σε κάποια παιδιά αυτής της κοινωνίας...

Κάνετε τον ίδιο τον θάνατο κανονικότητα και ύστερα αναρωτιέστε τι φταίει και μια δασκάλα αντιμετωπίζει τη βία, τον χλευασμό, την απαξίωση που οι ίδιοι σπείρατε παντού...

Κοιταχτείτε στον καθρέφτη!

Θα βρείτε εύκολα την απάντηση...

Όχι στο σχολείο της ανθρωποφαγίας

Της Σοφίας Χατζοπούλου

Η φετινή ημέρα της γυναίκας στιγματίστηκε από τον πρόωρο θάνατο της συναδέλφου, εκπαιδευτικού της Αγγλικής Φιλολογίας Σοφίας Χρηστίδου από εγκεφαλικό αιμορραγικό επεισόδιο που αποδίδεται στην πίεση και ένταση στον χώρο εργασίας της, στο γενικό λύκειο στο οποίο υπηρετούσε.

Ο τραγικός θάνατός της φέρνει στην επιφάνεια τις δύσκολες συνθήκες κάτω από τις οποίες καλούνται οι εκπαιδευτικοί να επιτελέσουν το έργο τους με μηδενική στήριξη και βοήθεια από το εκπαιδευτικό σύστημα. Δομικά προβλήματα, κρατικές πολιτικές και ελλείψεις και βαθιά κοινωνικά ζητήματα βαραίνουν την κατάσταση στο δημόσιο σχολείο, ιδιαίτερα για τους εκπαιδευτικούς που βρίσκονται στο κέντρο της κριτικής από διοίκηση, γονείς και μαθητές.

Η ΔΑΣ στην ΑΔΕΔΥ για ακόμη μια φορά βαφτίζει το κρέας ψάρι και τη διαχείριση που κάνει, αγωνιστική κλιμάκωση (Σχόλιο για τη νέα επίθεση της ΔΑΣ στις Παρεμβάσεις)

Η ΔΑΣ στην ΑΔΕΔΥ, με ειδική ανακοίνωσή της, μιλάει για πιρουέτες των Παρεμβάσεων επειδή δεν ψήφισαν την απεργία που πρότεινε για 31 Μαρτίου, τη στιγμή που η κυβίστηση είναι πια η τακτική της. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η αλλαγή στάσης για τη συγκρότηση της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ, όπου μέχρι πέρυσι έλεγε πως δεν μπαίνει στα προεδρεία των τριτοβάθμιων με τις δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού και φέτος που είναι πρώτη δύναμη, διεκδικεί τον πρόεδρο στην ΑΔΕΔΥ.

                                                                       

Όταν το σχολείο περιγράφεται με όρους που θυμίζουν... αγγελία ακινήτου!

του Χρήστου Κάτσικα

Σε μια εποχή όπου σχεδόν τα πάντα αποτιμώνται με όρους αγοράς, το σχολείο παραμένει – ή οφείλει να παραμείνει – ένας από τους λίγους χώρους όπου η αξία δεν μετριέται σε δείκτες αλλά σε ανθρώπους. Γιατί, σε αντίθεση με τα ακίνητα, τα σχολεία δεν αποκτούν αξία από τους τοίχους τους. Αποκτούν αξία από τις ζωές που διαμορφώνουν.

Υπάρχει μια σιωπηλή, σχεδόν αόρατη μεταβολή που συντελείται στις πόλεις μας. Δεν αφορά μόνο την αγορά ακινήτων, ούτε μόνο την εκπαίδευση. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο οι δύο αυτοί κόσμοι — που φαινομενικά δεν σχετίζονται — αρχίζουν να αλληλεπιδρούν.

Γιατί σήμερα, όλο και συχνότερα, η ίδρυση ενός επιλεκτικού ή υψηλού κύρους σχολείου δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως εκπαιδευτικό γεγονός. Αντιμετωπίζεται και ως... χωρικό γεγονός. Και κάπου εκεί αρχίζει μια ενδιαφέρουσα, αλλά και ανησυχητική ιστορία.

Πρόταση ΑΑΚ/Παρεμβάσεις στη ΓΣ 5.03: Αγωνιστικό Πρόγραμμα δράσης

Είναι πλέον φανερό ότι διανύουμε εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο σε διεθνές κι εγχώριο επίπεδο με εκθετική επιδείνωση των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων για τον κόσμο της εργασίας.

Οι κοινωνικές, συνδικαλιστικές και πολιτικές εξελίξεις συντελούνται σε ένα περιβάλλον όπου κεφάλαιο, κυβερνήσεις/κράτη, με τους νέους ιμπεριαλιστικούς κρατικούς ανταγωνισμούς και σχεδιασμούς διαλύουν λαούς και κοινωνίες, μοιράζουν γη και πόρους. Νέα τρομοκρατική επίθεση έχει εξαπολύσει Ισραήλ και ΗΠΑ εναντίον του Ιράν, βάζοντας για μια ακόμα φορά φωτιά στην περιοχή της Μέσης Ανατολής για να εξυπηρετηθούν τα σχέδιά τους για να ελέγχουν το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο της Μέσης Ανατολής, για ηγεμονία στην περιοχή και παγκόσμια.

Πρόταση ΑΑΚ/Παρεμβάσεις στη ΓΣ 5.03: Κανένας Ναυτεργάτης, κανένα πλοίο στις εμπόλεμες περιοχές! Καμία θυσία για τα κέρδη των Εφοπλιστών! Στηρίζουμε την 24ωρη Πανελλαδική Απεργία σε όλες τις κατηγορίες πλοίων στις 5 Μάρτη 2026!

Ο πόλεμος που εξαπέλυσαν ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν έχει δημιουργήσει μια επικίνδυνη κατάσταση για τους λαούς της ευρύτερης περιοχής της Μέσης Ανατολής και ειδικά του Περσικού κόλπου.

Ο πόλεμος αυτός από την πλευρά του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του δολοφονικού σιωνιστικού Ισραήλ έχει ως στόχο τις τεράστιες ενεργειακές πλουτοπαραγωγικές πηγές του Ιράν, στοχεύει στην αλλαγή και στον έλεγχο της πολιτικής κατάστασης στο Ιράν, στην ανατροπή του καθεστώτος στη χώρα αυτή και την ενίσχυση της επιρροής ΗΠΑ και του γενοκτονικού Ισραήλ στην περιοχή.

Πρόταση ΑΑΚ/Παρεμβάσεις προς τη ΓΣ 5.03: Να σταματήσουν τώρα οι επιθέσεις στο Ιράν Να κλείσουν οι βάσεις - Καμία εμπλοκή στον πόλεμο!

Νέα τρομοκρατική επίθεση έχει εξαπολύσει Ισραήλ και ΗΠΑ εναντίον του Ιράν, βάζοντας για μια ακόμα φορά φωτιά στην περιοχή της Μέσης Ανατολής για να εξυπηρετηθούν τα σχέδιά τους για να ελέγχουν το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο της Μέσης Ανατολής, για ηγεμονία στην περιοχή και παγκόσμια.

Οι βομβαρδισμοί με εκατοντάδες νεκρούς αμάχους ανάμεσά τους περισσότερα από 160 παιδιά, αποτελούν ευθεία επίθεση στο Ιράν από το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ και καταρρίπτουν τους μύθους περί διπλωματικών λύσεων. Η επίθεση σε δημοτικά σχολεία και νοσοκομεία αποδεικνύει την απόλυτη υποκρισία των δολοφόνων, που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται τη «δημοκρατία» και τα «δικαιώματα των γυναικών του Ιράν».